Historia marki Saab

Tak jak spora liczba współczesnych marek samochodowych, tak i Saab (Svenska Aeroplan Aktie Bolag) rozpoczynał swoją działalność zupełnie na innym polu. Założona w 1937 roku firma wytwarzała samoloty. I dopiero po II wojnie światowej w koncernie powstał dział zajmujący się produkcją samochodową - Saab Automobile AB.

Saab, podobnie jak kilka innych marek pochodzących z krajów, które były aktywnie zaangażowane w działania militarne, posiada lotniczą historię. Firma, powstała w 1938 roku, specjalizowała się w budowaniu samolotów na potrzeby armii. Od momentu powstania, aż przez okres II Wojny Światowej firma raczej nie zaprzątała sobie głowy czteroma kółkami.

Dopiero koniec wojny w 1945 roku wywołał we włodarzach firmy impuls, który zapoczątkował pomysł na produkcję motocykli, samochodów, ciężarówek, a nawet gotowych do montażu kuchni. Jednak inne szwedzkie firmy zajmowały się już montowaniem jednośladów, ciężarówkami zajmowała się Scania, a Volvo produkowało samochody osobowe. Szefowie Saaba wpadli jednak na pomysł, żeby stworzyć bardzo tani, a zarazem użyteczny samochód. W ten sposób firma znalazła dla siebie niszę.

Pierwszy prototyp o nazwie Ursaab był intensywnie testowany w tunelu powietrznym. Zaowocowało to bardzo dobrym współczynnikiem aerodynamiki wynoszącym 0,32. Przy okazji podsumowując jego jazdy testowe okazało się, że samochód przejechał tyle co wystarczyłoby na przejechanie świata dookoła ponad 13 razy. Pełnowymiarowa produkcja o nazwie Saab 92 trafiła do produkcji w grudniu 1949 roku. Powstało tylko 700 egzemplarzy. Auto było zasilane dwucylindrowym dwusuwem o pojemności 750 cm3. Podobnie jak Volvo, również konstruktorzy Saaba dbali o bezpieczeństwo. W aucie była standardowo montowana klatka bezpieczeństwa.

Zgodnie z oczekiwaniami i spekulacjami w prasie, we wrześniu 1955 roku na rynku pojawił się Saab 93, który był pierwszym modelem zasilanym trzycylindrowym silnikiem. W dodatku był to pierwszy model oficjalnie eksportowany do Stanów Zjednoczonych. Podczas targów motoryzacyjnych w 1958 roku w Nowym Jorku, zaprezentowano model Gran Turismo 750, który był sportowo-luksusową maszyną wyposażoną w podwójny gaźnik. Taki silnik dysponował mocą 50 koni. Po raz pierwszy w standardowym wyposażeniu pojawiły się pasy bezpieczeństwa.

Jednym z najważniejszych modeli w historii Saaba był z pewnością model 96. Dla Szwedów był on czymś w rodzaju Garbusa dla Niemców. Samochód od momentu premiery w 1960 roku, aż do 1980 roku był dostępny na rynku. Po jego następcy, czyli modelu 97, na rynku pojawił się Saab Sonnet II, który zebrał lawinę krytyki za stylistkę. Firma nakazała włoskiemu styliście od nowa zaprojektować samochód.

Na początku lat 70-tych Saab miał swój kamień milowy. Wyprodukowano wtedy egzemplarz o numerze 500.000. Wiosną 1970 roku zaprezentowano trzecią generację modelu Sonnet. Saab w kolejnych modelach wprowadzał takie innowacje jak ogrzewane siedzenia oraz zderzaki odkształcające się do prędkości 8km/h. W 1976 z taśm montażowych w Trollhattan zjechał milionowy Saab. Pierwszy model z turbosprężarką zawitał w 1978 roku. Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych szwedzka marka wprowadziła do swoich samochodów filtry przeciwpyłkowe oraz zmieniono numeracje modeli. Pojawił się Saab 900. Był to jeden z najpopularniejszych modeli tej marki. Sprzedał się w liczbie przeszło 900 tysięcy egzemplarzy. W zaprojektowanym przez Giorgetto Giugiaro modelu 900 po raz pierwszy pojawił się system ABS. Pod koniec lat osiemdziesiątych nastąpił kolejny krok milowy - 2 miliony egzemplarzy. 15 grudnia 1985 roku GM ogłosił, że zakupił 50 procent akcji Saaba. Na kolejną nowość od szwedzkiego producenta trzeba było czekać do 1993 roku, kiedy to przed 35 tysięczną publicznością został zaprezentowany model 900. W modelu 900 SE po raz pierwszy pojawił się silnik V6. 1998 rok stał pod znakiem modelu Saab 9-3. Pierwsza generacja 9-3 była tylko zmodernizowaną wersją swojego poprzednika. Dzięki współpracy z koncernem General Motors, pod maskę auta trafił pierwszy w historii marki silnik diesla. W 2002 roku debiutował 9-3 drugiej generacji, tym razem jako zupełnie nowa konstrukcja. Znów stworzono ją jednak z udziałem GM, model powstał bowiem na płycie podłogowej GM Epsilon.W 2008 roku 9-3 przeszedł facelifting. W tym aucie po raz pierwszy zastosowano system aktywnych zagłówków. W tym samym czasie fabryka w Trollhattan wypuściła z taśm pierwsze sztuki modelu 9-5. należący do wyższej klasy średniej (segment E), flagowy model szwedzkiej marki, produkowany od 1998 roku. Wprowadzony na rynek jako następca Saaba 9000 (nie ma nic wspólnego z modelem 95). Oferowany w wersji czterodrzwiowego sedana i pięciodrzwiowego kombi. Zbudowano go na płycie podłogowej General Motors o symbolu GM2900. W 2005 roku 9-5 został poddany gruntownemu face liftingowi. W 2010 roku Saab zaprezentował drugą generację modelu stworzoną na platformie podłogowej GM Global Epsilon.

Historia marki Volvo

Autor Łukasz Kochanek

Z pewnością nie jest to marka, która może poszczycić się rekordowymi wynikami sprzedaży. Z pewnością nie jest to też koncern, którego kolejne auta chwytają za serce swą stylistyką i ponadprzeciętną urodą. Z pewnością nie jest to też marka, która słynie na świecie z produkcji samochodów marzeń. Jednak…

 No właśnie. Jest coś, cecha, która sprawia, że samochody szwedzkiego koncernu cieszą się uznaniem i bardzo dobrą opinią wśród znawców tematu. Cechą, która wyróżnia samochody Volvo i z którą każdy kojarzy markę Volvo (co w języku łacińskim oznacza toczyć się) jest …bezpieczeństwo. Wszyscy, nawet laicy nieporadnie poruszający się w świecie motoryzacji, wiedzą, że Volvo = bezpieczeństwo. A dlaczego?

Historia największego szwedzkiego koncernu samochodowego sięga lat 30-tych XX wieku. Oficjalna data debiutu marki Volvo to 14 kwietnia 1927 roku, czyli dzień, w którym fabrykę w Hisingen opuścił pierwszy model koncernu – OV4.

Jednak wielu twierdzi, że za dzień narodzin marki należy uznać 25 lipca 1924 roku, kiedy to w jednej z goteborskich restauracji spotkali się wybitny inżynier i projektant Gustaf Larsson i ekonomista Assar Gabrielsson. 

 Pierwszym dziełem szwedzkiego koncernu był model Jakob, oznaczony symbolem OV4. Auto napędzane czterocylindrowym silnikiem o pojemności 1 944 cm3 i mocy 28 KM wzorowane było na amerykańskich autach z tego okresu. Kanciasty kabriolet uchodził w owych czasach za jeden z najbardziej nowoczesnych i najstaranniej wykonanych. Zresztą, zarówno Larsson jak i Gabrielsson za punkt honoru przyjęli tworzenie aut wyróżniających się na tle konkurentów ponadprzeciętną jakością wykonania oraz bardzo wysokim poziomem zaawansowania technicznego.

 Kolejnym dziełem Volvo był model PV651. Auto napędzane sześciocylindrowym silnikiem chłodzonym wodą wyposażone było w hydrauliczne hamulce i zsynchronizowaną skrzynię biegów. Równocześnie z produkcją modelu PV651 Volvo przystąpiło do produkcji ciężarówek i autobusów.

W okresie wojennym Volvo pracowało nad koncepcją modelu PV444, który wizualnie nadal wpisywał się tradycję aut amerykańskich, jednak zaawansowaniem technicznym, jakością wykonania oraz zastosowanych materiałów ustanawiał nowa klasę. W ówczesnych czasach był to najlepiej sprzedający się model szwedzkiego producenta. Co więcej, auto zrobiło oszałamiająca karierę za Atlantykiem. Dzięki stylistyce modnej w owych czasach na kontynencie amerykańskim auto cieszyło się wręcz rewelacyjnymi wynikami sprzedaży. Nie bez znaczenia był tu fakt, iż dzięki świetnemu wykonaniu i trwałości auto było kapitalną inwestycją (rocznie traciło na wartości ok. 10% podczas, gdy konkurencyjne modele amerykańskie nawet 40 – 45%).

 Szwedzki producent już wówczas próbował sił w segmencie aut luksusowych. Model PV831 wyposażony był między innymi w welurową tapicerkę siedzeń, dywaniki na podłodze, zapalniczkę, chronometr oraz w radio – dobro dość luksusowe jak na owe czasy.

Era dominacji Volvo w zakresie dbałości o bezpieczeństwo rozpoczęła się w 1957 roku, kiedy to na drogach Szwecji (i nie tylko) pojawił się model 120 Amazon – nazywany „szybką i ognistą pięknością". Było to pierwsze auto, w którym montowano trzypunktowe pasy bezpieczeństwa (konstrukcji Nilsa Bahlina). Oprócz niekwestionowanej dbałości o bezpieczeństwo podróżnych model Amazon wyróżniał się także dość nowatorską stylistyką, która objawiała się między innymi zastosowaniem niespotykanego dotychczas wlotu powietrza w chłodnicy.

Ewolucja szwedzkiego koncernu trwała nieprzerwanie od 30 lat. W 1964 roku otworzono kolejny zakład produkcyjny pod Goteborgiem zwiększając tym samym moce produkcyjne do ponad 200 tys. egzemplarzy rocznie. Powstawały nowe auta koncernu, w tym rewolucyjny model 144. Swego czasu było to jedno z najbardziej zaawansowanych technologicznie aut na świecie. Wśród nowinek technicznych wymienić można hamulce tarczowe wszystkich kół, pasy bezpieczeństwa montowane także na tylnych siedzeniach oraz nadwozie ze strefami kontrolowanego zgniotu. Auto jako jedne z pierwszych wyposażone zostało w system kontroli emisji spalin.

W początku lat 70-tych w strukturach firmy wyodrębniono Volvo Technical Center. W laboratorium przeprowadza się testy i eksperymenty mające na celu doskonalenie rozwiązań podnoszących poziom bezpieczeństwa podróżnych. W latach 70-tych doszło także przejęcia 33% akcji holenderskiego DAF-a.
Rewolucja następuje w 1974 roku kiedy zaprezentowano jeden z najbardziej charakterystycznych modeli marki. Volvo 240 (oraz 260) to uosobienie charakteru aut szwedzkiego producenta. Kanciaste, kwadratowe, pełne ostrych linii – Volvo, w którym zakochały się miliony. Z pewnością auto nie urzekało urodą, ale oryginalności nikt nie mógł mu odmówić.

  Rok 1977 to okres kryzysu w Volvo. Włodarze koncernu rozważali możliwość zjednoczenia się z rodzimym Saabem. Zastanawiano się nad kontynuowaniem produkcji serii 200, czy tez wytyczeniem nowego kierunku, jakim okazała się być seria 700.

 Lata 80-te to kontynuacja „kanciastego" trendu w szwedzkiej stylistyce. Dodatkowo pojawiają się rewolucyjne rozwiązania, między innymi: silnik z turbodoładowaniem.

 Lata 90-te to era wielkich zmian. W początkach lat 90-tych pojawił się model 850, który po dziś dzień jest samochodem bardzo pożądanym na rynku aut używanych. W połowie dziesięciolecia zmieniono nazewnictwo modeli. Od 1996 wszystkie sedany produkowane przez szwedzki koncern oznaczane są symbolem „S", wersje kombi „V", a coupe „C".
U schyłku millennium Volvo zaskoczyło swoich fanów – auta szwedzkiego koncernu przestały „straszyć" kantami i nabrało łagodniejszych linii (S40, S60, S80). Niektórzy utożsamiają ten okres z końcem prawdziwego, niepowtarzalnego stylu szwedzkich krążowników. Czy słusznie?

Historia marki Mini

Po raz pierwszy Mini zadebiutowało w 1959 roku, choć nazwa ta pojawiła się dopiero dwa lata później. Wcześnie auto było sprzedawane pod marką Austin bądź Morris. Drugi debiut marki MINI (dla odróżnienia pisanej dużymi literami) miał miejsce w 2001 roku, po przejęciu marki przez BMW.

Model Mini miał być wybawieniem dla Wielkiej Brytanii szczególnie dotkniętej wysokimi cenami paliw spowodowanymi kryzysem sueskim, jaki miał miejsce w 1956 r. Największą groźbą owego kryzysu były plany wprowadzenie przez brytyjski rząd reglamentacji na paliwo. Stąd też szybko zapanowała moda na małe i oszczędne samochodu. Pomysłodawcą ekonomicznego auta dla wyspiarskiego ludu był projektant i inżynier w jednej osobie Alec Issigonis. Twórca najbardziej kultowego auta Brytyjczyków znalazł sprzymierzeńca dla swojego pomysłu w osobie Leonarda Lorda, szefa British Motor Corporation. Projekt tak mu się spodobał, że zaledwie w dwa lata po przedstawieniu przez Issagonisa prototypu „Orange Box” – czyli pomarańczowe pudełko, nazwa robocza przywdziana MINI ze względu na kolor prototypu - auto trafiło do seryjnej produkcji firmy BMC.

Konstrukcja masowego samochodu miała spełniać kilka podstawowych kryteriów. Auto miało oferować miejsce dla czworga pasażerów – łącznie przewidziano na to 80% długości pojazdu, 10% na nogi pasażerów. Skromna reszta przeznaczona miała być na poprzecznie mocowany silnik oraz skrzynię biegów. Dodatkowo samochód miał skręcać przednimi kołami. Issigonis stał przed niełatwym zadaniem. Do pomocy otrzymał niewielki zespół inżynierów. Przy konstruowaniu auta wykorzystano wiele innowacyjnych rozwiązań. Za doskonałą zwrotność samochodu odpowiedzialny był Alex Moulton, który opracował gumowe zawieszenie i szybko reagujący układ kierownicy, który działał na mechanizmach spotykanych w peryskopach łodzi podwodnych. Auto otrzymało specjalnie skonstruowane dla niego opony firmy Dunlop o żywotności do ponad 5000 kilometrów zaś skrzynia biegów i silnik mogły być smarowane jednym typem oleju. Gaźnik został usytuowany za, a nie przed silnikiem który dysponował pojemnością 848 ccm i mocą 34 KM.

Budowa seryjnej wersji MINI zajęła Issigonisowi dwa lata. Auto wyjechało na ulicę w 1959 roku. Początkowo samochód nie cieszył się wielkim zainteresowaniem. Dopiero zaangażowanie w promocję samochodu takich gwiazd jak aktor Peter Seller czy legendarnych grup muzycznych Beatles i Queen spowodowało gwałtowny skok popularności samochodu. Od tego momentu MINI stał się ikoną, symbolem określonego stylu życia. Dużą wiarę w możliwości auta dały klientom również sukcesy tego małego pojazdu w rajdach. Tutaj należy zwrócić uwagę na duże zaangażowanie Johna Coopera. To właśnie od jego nazwiska pochodzi nazwa sportowej odmiany MINI Coopera i MINI Coopera S, które trzykrotnie tryumfowało w Rajdzie Monte Carlo w latach 1964, 1965 i 1967.

W MINI zakochała się nie tylko Wielka Brytania, ale wręcz cały świat. Auto było produkowane w wielu krajach, między innymi we Włoszech, w Hiszpanii, Afryce Południowej, Australii i Chile. Mimo niezaprzeczalnych sukcesów BMC dość wolno zabierało się za modernizację konstrukcji. Dla ciekawostki szyby w MINI nie miały możliwości spuszczania przez dziewięć kolejnych lat od wprowadzenia auta do sprzedaży! W 1967 r BMC wspólnie z firmą British Leyland zaprezentował drugą odsłonę MINI oznaczoną symbolem MkII. Na przełomie lat 60- i 70-tych opracowane zostały nowe wersje nadwoziowe auta: Riley Elf, Wolseley Hornet i Clubman. Był także Pick-up, Traveller i Van.

Mimo przestarzałej konstrukcji auto sprzedawało się nadal wyśmienicie. Na jego bazie zbudowano jeszcze kilka innych konstrukcji noszących później zupełnie inne nazwy. Z rozwiązań MINI korzystał między innymi włoski Bertone. W kolejnych dekadach pojawiły się już ulepszone konstrukcje auta, MkIII, MkIV i MkV.

Wydawało się, że kres kultowych samochodzików nastąpi wraz z finansowym upadkiem spółki MG Rover. MINI miało jednak szczęście i w 2000 r. trafiło pod skrzydła bawarskiego koncernu BMW, który niezmienionej duszy MINI zafundował nowe ciało. Pod względem technologicznym najnowsza seria auta z roku 2001 r. diametralnie różni się od swojego protoplasty. Jest większe i dopieszczone w niemal każdym szczególe. Ale nadal jest synonimem pewnego stylu życia. Potwierdza to sprzedaż 5 387 862 egzemplarzy w ciągu 41 lat.

W 2007 roku auto przeszło face lifting, a wersje One, Cooper, Cooper S, D – wysokoprężna oraz przywrócona do życia Clubman będą stanowić o sile MINI w następnych latach. W planach jest również wersja terenowa tego modelu.

Historia marki Lexus

Toyota, chcąc nawiązać rywalizację z europejskimi i amerykańskimi markami z segmentu premium, zdecydowała się stworzyć luksusową markę. Prace rozpoczęto w 1987 r., a już dwa lata później pierwszy model marki Lexus (LS 400) pojawia się na rynku.

Lexus jest luksusową marką w dywizji producenta samochodów Toyota. Głównym założeniem japońskiego koncernu było wprowadzenie na rynek nowej firmy, która w Stanach Zjednoczonych, Europie, Oceanii i Środkowym Wschodzie miała rywalizować z klasą Premium zachodnich marek. Debiut Lexusa – nazwa została wybrana spośród 200 różnych propozycji – datuje się na rok 1989. Od początku modele japońskiej marki miały się wyróżnić wysoką jakością wykonania, oryginalną sylwetką i… ceną. Wysiłki Toyoty zostały nagrodzone dosyć szybko. Już w 2007 roku firma analizująca rynki motoryzacyjne J.D. Power and Associates uznała Lexusa za najbardziej wartościową markę na rynku amerykańskim. Droga do sukcesu, mimo że krótka, była wymagająca. Do opracowania pierwszych swoich modeli Toyota w imieniu Lexusa zatrudniła 60 projektantów, 24 inżynierów silników, 1400 inżynierów ogólnych, 2300techników i 220 osobową załogę pracowników. Za nim na drogi wyjechały wersje seryjne powstało blisko 450 prototypów, której łączna wartość przekroczyła 1 miliard dolarów. Na ulicę mógł wyjechać zatem gotowy produkt. Pierwszym z nich był Lexus LS 400, wyróżniający się dość unikalną sylwetką, nie dzierżawiący żadnych elementów od Toyoty. Napędzał go silnik benzynowy V8 o pojemności 4,0 l. i napędzany na tylną oś. Auto zadebiutowało w 1989 r. na salonie samochodowym w Detroit i miało stanowić konkurencję dla modeli Mercedesa i BMW. W 1991 roku Lexus wprowadza dwa nowe auta: SC 400 i ES300 sedan. Pierwszy z nich w spadku od LS 400 otrzymał silnik V8 i napęd na tylną oś. ES 300, który w późniejszym czasie został zastąpiony przez ES 250 może nie był tak emocjonujący ale za to sprzedawał się najlepiej ze wszystkich sedanów. Pięć lat później, dokładnie w 1996 roku Lexus uderzył ponownie. Tym razem z SUV-em LX 450. W 1998 r. zadebiutował cross-overem RX 300 i sedany GS300 oraz GS400.  Kolejne lata Lexus spędził na rozwoju swojej sieci przedstawicielstw  w krajach europejskich oraz w rodzimej Japonii. W „Kraju kwitnącej wiśni” ostatecznie zadomowił się w 2005 roku, wprowadzając po roku na rynek kompaktowe IS-y, kabriolety SC i średnie limuzyny GS. W 2006 roku firma zaangażowała się w promocję nowej serii LS (LS 460 i LS 460 L), które zasłynęły jako pierwsze auta z automatycznym systemem parkowania. Lexus z dumą prezentował w tym czasie modele LS parkujące na prezentacjach bez pomocy kierowcy między filarami ustawionymi z kieliszków do szampana. Międzynarodowe jury było takzafascynowane tymi samochodami, że zdecydowało się im przyznać tytuł World Car of the Year 2007. Następnym krokiem Lexusa było wypełnienie gamy modelowej seriami IS, ES, GS oraz nowymi LS, SC, RX, GX i LX . Od 2005 roku marka zaangażowała się mocno w badania nad rozwojem technologii hybrydowej. Wypuściła na rynek model SUV-a RX400h właśnie z takim napędem. Rok później pojawił się GS 450h, luksusowa limuzyna napędzana jednocześnie silnikiem V6 i motorem elektrycznym. Kolejny rok to kolejne hybrydy: LS 600h i przedłużony LS 600h L. Auta były dostępne też w dużo potężniejszych odmianach z widlastymi 12- i 8-mi. W styczniu 2007 Lexus powołał do życia wewnętrzną dywizję oznaczoną literą F. Miała się ona zająć rozwojem luksusowych modeli o sportowym zacięciu. Pierwszy na tapetę działu trafił IS, który po kilku zabiegach zmienił kryptonim na IS-F otrzymują 5,0 l. jednostkę V8 o mocy 400 KM. Kolejnym projektem marki został koncept LF-A – super-sportowy samochód o nadwoziu roadstera, który na przełomie 2008 i 2009 roku powinien doczekać się wersji seryjnej.

Historia marki Jaguar

Początki tej brytyjskiej marki, założonej przez Williama Lyonsa przy pomocy Williama Walmseya, datuje się na 1922 rok, jednak pierwszy samochód pojawia się dopiero w latach trzydziestych. Pierwsze modele sprzedawane były pod nazwą SS (od nazwy firmy Swallow Sidecar), dopiero od 1945 r. na stałe pojawiła się marka Jaguar.

 W pierwszych latach firma, o nazwie Swallow Sidecar Company, zajmowała się produkcją wózków bocznych do motocykli.

Przygoda z samochodami zaczęła się w 1927 roku, wówczas to firma zaczęła wytwarzać aluminiowe nadwozia, które były następnie wykorzystywane przez różne brytyjskie marki (m.in. w kabriolecie Austin Seven). Aż w końcu przyszedł 1931 rok, kiedy to powstaje pierwszy samochód SS1 (dwudrzwiowa limuzyna) wyprodukowany przez Swallow Sidecar jeszcze przy użyciu podwozi firmy Standard. Dwa lata później firma zmienia nazwę na SS Cars Ltd. Nazwa Jaguar pojawia się w 1935 roku wraz z nowym sportowym modelem SS100. Firma posiada już dosyć szeroką gamę swoich modeli, które charakteryzują się mocnymi silnikami, sporymi jak na owe czasy prędkościami maksymalnymi i w większości przypadków aerodynamicznymi kształtami, dla których William Lyons poszukuje odpowiedniej nazwy odzwierciedlającej te cechy. Jaguar wydaje się idealną propozycją i od tego czasu wszystkie nowe modele otrzymują taką nazwę, odróżniające się symbolem określającym pojemność silnika (m.in. 1,5; 2,5 oraz 3,5). Podczas II wojny światowej Jaguar powraca do swoich korzeni i ponownie wytwarza boczne wózki do motocykli. Jednocześnie uczestniczy w projektowaniu i produkcji dla brytyjskiego lotnictwa. Tuż po zakończeniu wojny firma odchodzi od nazwy Swallow Sidecar, której skrót SS kojarzył się zbyt bezpośrednio w niemieckimi oddziałami SS (Schutzstaffel). Jaguar staje się już oficjalnie nazwą marki, zaś nazwę firmy zmieniono na Jaguar Cars Ltd.

Tuż po wojnie powstaje model Mark IV, jednak prawdziwą furorę robi, zaprezentowany w 1948 r., sportowy Jaguar XK120 z silnikiem o mocy 160 koni mechanicznych. Produkowany jest do 1954 r., a jego następcami są XK140 (1954-57) i XK150 (1957-60). Kolejnym hitem staje się pokazana w 1950 r. duża limuzyna Mark VII. W tym czasie Jaguar zyskał już sporą reputację jako producent luksusowych limuzyn oraz samochodów sportowych. Jednak firmie brak było modelu bardziej przystępnego cenowo, który mógłby odnieść również większy sukces sprzedażowy. Aż w końcu w 1955 Jaguar wypuszcza auto średniej klasy Mark I, a cztery lata później Mark II.

Lata pięćdziesiąte to także początek startów Jaguara w wyścigach samochodowych, w tym w legendarnym 24-godzinnym wyścigu Le Mans. W 1950 r. Lyons daje się przekonać do produkcji typowo wyścigowego modelu i w ten sposób powstaje XK120C, lepiej znany jako C-Type. Już rok później, w swoim debiucie, zwycięża nieoczekiwanie w Le Mans. W międzyczasie Jaguar współpracuje z Dunlopem i tworzy hamulce tarczowe, które stają się jego tajną bronią w wyścigu dwa lata później, czego efektem jest ponowne zwycięstwo modelu C-Type. Z kolei w latach 1955-57 wyścig Le Mans zdominował jego następca - Jaguar D-Type. Później jeszcze dwukrotnie udało się Jaguarom zwyciężyć ten wyścig - w 1988 r. Jaguar XJR-9LM i w 1990 r. Jaguar XJR-12.

W 1960 r. Jaguar przejmuje inną brytyjską, luksusową markę Daimler, która słynęła m.in. z tego, że dostarczała samochody dla rodziny królewskiej. Od 1962 r. wszystkie najbardziej ekskluzywne modele Jaguara, albo wyposażone w ekstra luksusowe dodatki sygnowane są nazwą Daimler. Aż do 2002 roku, kiedy to wraz z wprowadzeniem nowej generacji serii XJ Jaguar wycofuje się z używania nazwy Daimler.

Rok po przejęciu Daimlera do sprzedaży trafia jeden z najbardziej znanych modeli Jaguara. E-Type, który robi podobną furorą, jak 13 lat wcześniej model XK120, wyprodukowany został (do 1975 r.) w 70 tys. egzemplarzach. W 1968 r. debiutuje XJ6, pierwszy z luksusowej serii XJ (kolejne to XJ12 w 1972 r. i XJ8 w 1998r.). Rok 1966 to wejście Jaguara w skład British Motor Corporation, przemianowanej dwa lata później na British Leyland MotorCorporation. Po 18 latach, w 1984 r. Jaguar i Daimler zostają wyłączone z tego koncernu. Wcześniej, bo w 1972 roku, 71-letniwówczas William Lyons, przechodzi na emeryturę. Pod koniec roku 1984 w Jaguarze wystartował niezwykły projekt. Grupa pasjonatów z inicjatywy Jima Randle'a, dyrektoratechnicznego marki, podjęła się zadania skonstruowania zupełnie nowego, sportowego egzotyka, bez wielkich planów, bez dofinansowania i dodatkowej zapłaty. Prace, prowadzone po godzinach i w weekendy, zajęły w sumie prawie cztery lata. Jesienią 1988 roku na salonie samochodowym w Birmingham zadebiutowało oszałamiające, ponad 5-metrowe i przeszło 500-konne super coupe XJ220. Nazwa modelu odnosiła się do szacowanej prędkości maksymalnej - 220 mph, czyli prawie 355 km/h!

Całkowicie nowa era dla Jaguara rozpoczyna się w 1989 roku, kiedy to ta brytyjska marka zostaje przejęta przez Forda. Inwestycje amerykańskiego koncernu pozwoliły wprawdzie na wprowadzenie kolejnych modeli (m.in. S-Type w 1999 r., X-Type w 2001 oraz XK w 2006), ale nie udało się osiągnąć jakiegoś oszałamiającego sukcesu. Aby wyróżnić Jaguara, marka ta wraz z Volvo, Land Roverem, Astonem Martinem i Lincolnem weszły w skład Premier Automotive Group.

Jaguar C-X75 Concept 2011'

  W 2008 roku rozpoczął się kolejny nowy rozdział w historii Jaguara. Za kwotę 2,3 miliarda dolarów ta brytyjska marka wraz z Land Roverem zostaje kupione przez indyjski koncern Tata Motors od Forda.